home | gepraat | column | true colours
|
Ware kleuren | 16 juni 2004
Raad eens hoe vaak ik Agnetha's nieuwe album heb gedraaid? Honderden keren? NEE. Tientallen keren? NEE. Hooguit 10 tot 15 keer. En ik ben er mee gestopt. Want het album doet me eigenlijk niets. Het is veel te middelmatig. Ik geef toe: de stem is in vorm. En de productie is niet slecht. Maar wat een rij zwakke nummers! Op zich zijn de nummers niet zo slecht, maar deze aaneenschakeling van dezelfde soort nummers is gewoon saai. Eerst gaf ik de CD het voordeel van de twijfel, maar nu weet ik dat het niet tot mijn favoriete albums van 2004 zal horen. Absoluut niet. Natuurlijk gaat Agnetha terug naar haar muzikale wortels. En daar heeft ze ook alle recht op. Het is alleen zo jammer dat haar wortels bestaan uit een aantal saaie voortkabbelende nummers. Het gaat maar door en er is vrijwel geen nummer waardoor je het album nog een keer wilt horen. Er is maar één nummer dat echt heel goed is en dat is het laatste nummer What now my love. Godzijdank heeft Agnetha dat op de CD gezet, anders was ik allang in slaap gevallen. Helaas: 1 echt goede uit 13 nummers is te weinig. En waar is trouwens die krachtige pop stem? Ik wil nummers als So long en Hole in your soul. Maar helaas neemt Agnetha geen risico met de nummers op My Colouring Book. En dat is zonde. Haar nieuwe single When you walk in the room is OK. Voor de echte fans dan. Maar de rest van de wereld zal het worst zijn. En terecht. Als je geen risico's wilt nemen, als je op zeker speelt, als je geen nieuwe, moderne nummers opneemt, dan moet je niet verwachten dat de mensen naar de winkel rennen voor je nieuwe single. Al staan er twintig remixes op. Het is jammer dat ik niet enthousiast word over deze CD. Ik blijf het maar vergelijken met Frida's laatste album Djupa Andetag dat zoveel keer beter is dan My Colouring Book. Was Djupa maar in het Engels opgenomen …. |
Alle columns:
|
|||
PEILING
KOOP FAN ITEMS
