home | gepraat | column | a sense of pride
|
Een gevoel van trots | 9 november 2004
Afgelopen zondag 7 november ben ik naar Mamma Mia! geweest. Het was al de vierde keer dat ik de musical zag; twee maal in Londen (1999, 2004) en twee maal in Utrecht (beide keer 2004). En telkens vond ik de musical weer een stukje beter. Het is weliswaar geen hoogdravend verhaal, maar het is wel een leuke voorstelling waar al heel veel mensen plezier aan hebben beleefd. Wat me echt opviel was dat een jaar na de première de spelers er heel erg duidelijk nog veel plezier aan beleven. De lol die ze hebben in de musical spat van het toneel en slaat over op het publiek. Ik was er afgelopen zondag voornamelijk op aandrang van m'n twee dochters. Nadat ik samen met Jolanda (mijn vrouw) de musical in mei al had gezien in Utrecht waren de dametjes al benieuwd hoe zo'n musical er uit ziet. En toen de CD van de Nederlandse cast op de markt kwam, waren ze helemaal niet meer te houden. De CD werd dag en nacht in de auto gedraaid en een kopie zat continu in de CD-speler van Marjolein (de oudste van de twee meiden). Ze draaiden de CD zo vaak dat ik er haast niet goed van werd. En natuurlijk vroegen ze of ze ook de musical mochten zien. Na lang aandringen hebben we maar toegestemd en afgelopen zondag was het zover. De meiden waren best zenuwachtig. Nog nooit waren ze bij zo'n show geweest. Ze hebben genoten. Dat de muziek onder het toneel zat vonden ze heel bijzonder, maar ook de show vonden ze prachtig. Ilse (de jongste) zong in de zaal een aantal liedjes gewoon lekker mee. En Marjolein playbackte ze mee. Het was werkelijk een genot om ze te zien zitten. Stralend verlieten we het theater. Het kost een beetje, maar dan heb je ook wat! Of de meiden later ook ABBA fans worden weet ik niet en dat is ook helemaal niet belangrijk. Maar ik had wel een enorm gevoel van trots toen ik ze zag genieten van de ABBA hits. |
Alle columns:
|
|||
PEILING
KOOP FAN ITEMS
