home | gepraat | column | passion
|
Passie | 21 maart 2007
Vorige week heb ik eindelijk de stoute schoenen aangetrokken en heb ik de CD I Let The Music Speak van Anne Sofie von Otter aangeschaft. Ik zag de CD liggen voor slechts € 12.50 en vond dat een acceptabele prijs. Althans: toen nog wel. Nu niet meer, want na beluistering moet ik bekennen dat ik de CD een van de ergste ABBA gerelateerde producten van de afgelopen 20 jaar vind. En waar ligt dat aan, zal de geďnteresseerde lezer vragen. Het is niet de productie. Die staat gewoon. Het geluid is prima, met een prima dynamiek, zoals je overigens van een klassiek label als Deutsche Grammophon mag verwachten. Het zijn ook niet de arrangementen. Ik vind niet alles even mooi gearrangeerd, maar er is wel goed over nagedacht en men is er zelfs in geslaagd een aantal nummers een eigen gezicht te geven. Dus geen exacte kopie van de ABBA sound. En dat is alleen maar te waarderen. Nee, aan de arrangementen ligt het ook niet. Is het dan de zang? Nee, ook niet. Want je kan veel zeggen van deze mevrouw, maar zingen kan ze absoluut. Een behoorlijke stembereik en gewoon goed gezongen. In feite klopt dus alles: goede arrangementen, goede productie, goede zang. En toch mist er iets. Het klinkt allemaal te mooi, te netjes en te clean. Wat er ontbreekt is passie. Je mist duidelijk overtuigingskracht en gevoel. Het is net alsof het allemaal een verplicht nummer is. En dat er vooral wordt gezorgd dat niemand er zich een buil aan zal vallen. Je kon veel zeggen van de muziek van ABBA, maar je kon in elk geval er van op aan dat de dames er vol overtuiging tegen aan gingen. Ik hoor duizend maal liever Agnetha en Frida en wellicht dat ze alles niet even perfect zingen, dan dat Anne Sofie von Otter alles perfect voor elkaar heeft. ABBA muziek IS passie. En als je dat niet begrijpt, moet je je niet aan die nummers wagen. |
Alle columns:
|
|||
