home | gepraat | column | all those years ago
|
Heel lang geleden | 31 augustus 2009
Gisteren zat ik met mijn vrouw en dochters in een restaurant om onze 17e trouwdag te vieren. We kletsten wat en we praatten over mijn ABBA verzameling en hoe dat allemaal begon. Terwijl we het daar over hadden, realiseerde ik me ineens dat het precies 25 jaar gelden was dat ik Frida in Amsterdam ontmoette; de eerste keer dat ik een ABBA-lid in het echt zag. Vijfentwintig jaar! Een kwart eeuw! De tijd gaat hard als je lol hebt. Soms weet je het als er een speciaal moment in je leven is. Je weet het omdat je kippenvel krijgt als je alleen al over denkt. Je weet het als je glimlacht als je de oude foto's ziet. Je weet het als je elk detail van dat moment voor je ziet als je je oen sluit. Je weet het als je emotioneel wordt als je de platen met handtekeningen ziet. Zo'n alles bepalend ABBA moment was voor mij 30 augustus 1984. Het was de start voor de definitieve passie voor de groep. Vanaf 1976 tot augustus 1984 kocht ik elke nieuwe ABBA plaat. Daarna moest ik absoluut ALLE ABBA platen hebben die er ooit waren gemaakt. Vanaf 1984 was Record Collector magazine mijn beste vriend. Platenzaken waren mijn tweede thuis, platenbeurzen waren als een vakantieparadijs. Het aanleggen van een ABBA verzameling was nu een echte baan en geen obscure hobby meer. Die passie is er nog steeds. Er gaat geen dag voorbij zonder ABBA e-mails of zonder dat ik op eBay zoek naar ABBA spullen. Ik ben nog steeds fanatiek aan het verzamelen en ik wordt nog steeds enthousiast bij een nieuwe ABBA release, zoals de komende ABBA in Japan DVD. Tegelijkertijd draag ik vele ABBA herinneringen met me mee uit die prachtige senties. Als ik nadenk over zoveel jaar ABBA, dan realiseer ik me dat ik nu toch echt oud wordt. Ik ben gewoon een ouwe lul. Zevenenveertig jaar oud en nog steeds ABBA fan. Een bejaarde dus. En daar schaam ik me niet voor. |
Alle columns:
|
|||
