home | gepraat | column | a big cheer
|
Een diepe buiging | 25 juni 2008
Vol spanning wacht de ABBA fan wereld op de Mamma Mia! Film. Het ziet er naar uit dat het een leuke film gaat worden. Het is inmiddels negen jaar geleden dat de musical een enorme hit werd in Londen. Met voorstellingen in verschillende talen en in verschillende steden veroverde de musical in rap tempo de hele wereld. Hierdoor werd het een van de grootste musical successen aller tijden met een ongelooflijk aantal van meer dan 30 miljoen bezoekers. Het was niet dan ook niet zo gek dat Hollywood interesse toonde. De musical Chicago was met succes getransformeerd naar het witte doek en die truc wilde men nog een keer uithalen. Alle ingrediënten van de show waren gunstig voor filmmakers. De show was gesitueerd op een prachtig Grieks eiland, wat schitterende plaatjes oplevert. De filmploeg trok acteurs met verrassende talenten aan. Wie wist dat Meryl Streep kon zingen? En wist iemand dat voormalig James Bond Pierce Brosnan kon zingen? Ik in elk geval niet. De trailers en tv-potjes zijn veelbelovend en ik kan niet wachten om de film op een groot bioscoop scherm te gaan zien. Zelfs de ABBA fans die de musical haten, geven openlijk toe dat ze niet kunnen wachten tot de film er is. Zoals mag worden verwacht draait de promotiemachine op volle toeren. De reclame voor de film is overal. De Nederlandse radio is ook al gefascineerd door de Nederlandse première. Radio 2 heeft 2 juli al uitgeroepen tot nationale ABBA dag. Ze zullen de première live vanuit theater Tuschinsky verslaan, waar een van de hoofdrolspelers Colin Firth aanwezig is. Ik hoop en verwacht dat de film een wereldwijde hit wordt, want de muziek van ABBA mag over de hele wereld gehoord worden. De film zal met een beetje geluk een hernieuwde belangstelling voor de originele ABBA nummers betekenen. Wellicht zorgt het zelfs voor een nieuwe en jongere generatie ABBA fans. Natuurlijk wordt bij de film een soundtrack album uitgebracht. Dat betekent extra cash voor songwriters Björn en Benny (die overigens de soundtrack produceerde). Maar hoe goed Meryl Streep ook haar best doet om The Winner Takes It All te zingen, er gaat niets boven het origineel. Niemand is tot nu toe zelfs maar in de buurt gekomen van de fenomenale vocalen van de echte ABBA opnamen. Vandaar dat ik mijn bewondering wil tonen voor twee dames die in de Mamma Mia! hype een beetje vergeten worden. Zij waren de ware meesters van de studio en hebben de goede muziek van Björn en Benny veranderd in pure klassiekers: Hierbij een bijzonder diepe buiging voor Agnetha en Frida! |
Alle columns:
|
|||
